65 jaar thuis in de Brunahildestraat

Schuttersveld is gewoon thuis

In 1948 verhuisde het jonge gezin Van de Laar vanuit een noodwoning op de toenmalige ‘Overberg’ naar Schuttersveld. “Na jaren wachten kregen wij eindelijk een huis waar we een thuis van konden maken. En waar we een toekomst konden opbouwen voor ons gezin.” Ruim 65 jaar later heeft Annie van de Laar haar geliefde huis ingeruild voor een woning in Huize Louise. “Niet omdat ik het zo graag wil, maar omdat het beter is zo.”

Diana Vondenhoff overhandigt namens Weller een fraaie bos bloemen

Annie lacht vrolijk als zij vanwege haar afscheid van Weller een bosje bloemen overhandigd krijgt. “Ik vind het jammer dat ik moest verhuizen, want ik heb altijd erg graag in Schuttersveld gewoond. Aan de andere kant bof ik, omdat ik als een van de weinige bewoners in Huize Louise een woning heb met een balkon. Nu geniet ik dus niet meer van mijn tuin, maar van een prachtig uitzicht over het Vijverpark. En daar hoef ik zelf niets aan te doen.”

Saamhorig

Herinneringen heeft Annie aan haar 65 jaren in Schuttersveld in overvloed. Aan de komst van de telefoon, waar de hele buurt voor uitliep. En het gezin kreeg als een van de eersten een douche. Hoefden de kinderen niet meer in de buut. Annie: “Het  mooiste vind ik toch dat mijn drie dochters en zoon in Schuttersveld alle ruimte hadden om op te groeien en buiten te spelen, samen met andere kinderen. De ouders, in die tijd waren dat meestal de moeders, hielden een oogje in het zeil. De saamhorigheid was hierdoor groot en dat is eigenlijk nog steeds zo. Vroeger hielp ik mijn oudere buurvrouw een handje. Als ik de ramen waste, lapte ik die van haar gewoon mee. En zo hielp mijn jongere buurman mij de laatste jaren. Als er sneeuw lag, veegde hij mijn stoep schoon zodat ik naar de dagverzorging in Huize Louise kon gaan. Ik heb het altijd goed met mijn buren kunnen vinden. Des te leuker vind ik het dat ze mij nog altijd ophalen als er een buurtfeest is. Als oud-bewoner tel ik nog altijd mee.”

94

Huize Louise is nu de beste plek voor mij, omdat ik met mijn bijna 94 jaar toch echt begin te merken dat ik de jongste niet meer ben. Maar het is nog geen thuis. Ik ken wel al veel buren, want ik neem al een tijdje deel aan het activiteitenprogramma dat hier georganiseerd wordt. Zo heb ik nog een computercursus gevolgd, maar dat was wel pittig. Ik puzzel veel en brei nog steeds. Ook om mijn hersens fit te houden. En ik volg het nieuws. Want 94 wil helemaal niet zeggen dat je te oud bent om mee te doen!”